Uzun zamandır wordpress kullanıcısıyım ve her türlü web işinin kesinlikle wordpress ile yapılabileceğine artık daha bi derinden inanıyorum. Daha dün kara kara düşünürken opencart’e nasıl tasarımı entegre ederim diye, dedim ki wordpress olsun bizim olsun. Ve tamamen istediğimi alabildim. Ufak tefek kodlamalar kaldı, onlar da bittiğinde önden bakınca alışveriş sitesi, arkadan bakınca blog olacak.

Derler ya hani, en iyi yol bildiğin yoldur diye. WordPress de benim bildiğim en iyi yol. Güvenli, geliştirilebilir, tamamen temanın ön planda olduğu bir sistem. Hee ay lav yu demişken, wordpress bilmeyenlere de tanıtalım biraz.

WordPress’i indirip Linux sunucunuza atıp kurduğunuzda, elinizde bir blog siteniz olmuş olur arkadaşlar. Ancak profesyonel bir kullanıcıysanız, daha doğrusu kodlamadan anlıyorsanız blog olarak kullanmak zorunda da değilsiniz. İsterseniz fotoğraf galerisi, isterseniz video galerisi, kurumsal siteler, alışveriş siteleri, kişisel siteler, oyun siteleri, forum siteleri dahi kurabilirsiniz. Bütün bu kolaylıkları bize sağlayan WordPress’in tek sorunu, biraz fazla işlemci harcaması. Eğer yüksek hitlere ulaşırsanız ve gerekli şeyleri yapmazsanız, sunucu sahibi sizi uyarabilir, hatta sınırı aştığınızda hesabınızı dondurabilir, kapatabilir. Ancak bu çok çok ileri bir seviyedir ve o seviyeye kadar gelebiliyorsanız, bu sorunu da çözecek yeteneğe sahipsinizdir veya birine çözdürmek için gereken bütçeye sahipsinizdir.

WordPress kurmak oldukça basit. Dosyaları resmi sitesinden veya türkiye resmi sitesinden indirip, linux yani php – mysql tabanlı hostinginize atıp, veritabanı oluşturup kurulumu yapıyorsunuz tüm scriptlerde olduğu gibi. Mantık tabiki aynı. İnternette sürüyle tema bulabileceğiniz gibi, oturup kendi temanızı da yazabilmeniz için birsürü döküman da hazırlamış wordpress’ciler. Ben bu dökümanlardan bayaa bi faydalandım. Şu azıcık php bilgimi de bu dökümanlara borçluyum sanırım. Herneyse, fazla uzatmaya gerek yok. WordPress i seviyorum. Görüşmek üzere

.

Şuanki durumumla hiç alakası olmamasına rağmen, gece gece onlarca kez üst üste dinledim. Sanırım tek sebebi de, dükkandayken yoldan geçen arabadaki apaçilerin son ses bu şarkıyı açmaları. ” Derdi nediir bu sonbahaaaarın..? ” Sonbaharda bile değiliz gerçi. Ama insanlar buluyo gülünecek bişeyler hep ben mutsuzken. Orası doğru.

” İki kelime yetiyor seni sevennn kalbi kırmayaa.. ” diye gidiyor halil abey. Saat bir buçuk olmuş, yarın sabahın köründe okul var, hiç umrunda mı. Benim de umrumda değil sanırım. Ne yapalım. Uyusak mı.. Uyumasak mı. Sarımsaklasak mı.. Tamam sustum.

Bu arada, ne diceğimi unuttum şu hale bak amk

Ben en iyisi uyuyiym. Şarkıyı da paylaştım dinleyin. Döngüye alıp bi yandan dinler bi yandan uyurum artık şimdi. Bak aklıma geldi şimdi.. ” Derdi nedir bu sonbaharın? ”

Görüşürük.

Biraz başa saralım. Senenin başından beri, gecikmeyelim şarkımızı seçelim hazır olalım diye uğraştık. Gruptaki eleman eksikliği yüzünden, uygun bi şarkı bulmak oldukça zordu zaten. Bir sürü şarkı denedik. Bir iki vokal denedik. Tugay’la Uykusuz Her Gece’yi denedik mesela. Çağkan’la Seek And Destroy denedik, La Grange denedik. Baktık bi türlü olmuyor, Anatolia çalalım ben söylicem ulan! dedim gaza gelmiş bi şekilde. Milletle uğraşacağımıza biz bize olalım elimizden geleni böyle yapmaya çalışalım dedim. Herkesin de kafasına yattı. Bazı seyirciler müziğe değil de başka şeylere destek verdiği için biraz bölündüler ama olsun, bize onlar lazım değildi zaten.

Yarışma yaklaştı, her hafta iki prova yaptık. Yani haftada 4 saat çalıştık yarışmadan önce. Okuldaki çalışmalarımızı da eklersek, aslında emek harcadık bayaa. Hele de böyle bir okulda emek harcayabilmek için bile emek harcarken.. Bir de, oldukça talihsiz bir olay yaşadık son provadan önce. Çok sevdiğimiz bir arkadaşımız, gruptan biri olan Berkhan’ın dedesi vefat etti. Baş sağlığı diliyoruz kendisine tekrar. Şehir dışına çıkmak zorunda kaldığı için yarışmaya da gelemedi. Eksikliğini tabiki hissettik ama, kendisinin hissettiği şeyler daha önemli ve ropörtaj sırasında da onu unutmadık.

Berkhan olmadığı için solo gitar da bana kaldı. Yarışmadan önceki gün, yani son provada bişeyler hazırlamaya çalıştık. Elimizden geleni yapmaya çalıştık. Ve yaptık da sanırım. Ama bir kaç şeyin üst üste gelmesi, bizi etkilemedi değil.

Ve Sahne Bizim

Sahneye ilk çıkacak olan okul bizim okulumuzdu. Sağolsun Taylan kura çekimlerinde bizi böyle çekmeyi uygun görmüş .p Herneyse, yarışma başladı apaçi müzikleri pop müzikler falan çaldılar. Geçen seneki gıcık sunucu çıktı sahneye gene ve bizi anons ettiler. Hiç soundcheckdeki gibi değildi. Bizim okulu görünce bi heyecan bi heyecan..

Sahnede olmak çok güzel bişey gerçekten ya. Samimi söylüyorum, orda rezil olmak bile güzeldir bence. O heyecan, zevk, yaptığınız müziğe eşlik edilmesi falan, çok güzel bir duygu.

Gelelim yarışmanın sonucuna. Aslında genel olarak bi sonuç yok çünkü geçen seneye göre format çok değişmiş. Geçen sene ön eleme günlerinin en iyi 3 grubu seçilip üst tura çıkıyordu. Bu sene tüm ön eleme günleri baz alınarak en yüksek puan alan 20 okul üst tura çıkıyor. O yüzden sadece bizim günümüzün sonuçları belli. Gerçi üst tura çıkamadığımızı da anlıyoruz bu sonuçlardan.

Gerek jüri olsun, gerek yarışmanın geneli olsun, isminde rock müzik geçmesine rağmen, rock müzikle alakasız bir olayları olduğu bu sene daha çok belli oldu aslında. Rock müziği bırakın, müzikalite bile yoktu. Şöyle söyleyeyim, istediğiniz kadar sağlam çalın, isterseniz hiç metronom kaçırmayın, eksiksiz çalın, hatasız çalın, en önemlisi sahne şovu. Sahnede yaptığınız görsel olaylara bakılarak puanlar veriliyormuş bunu öğrendik. Sahnede secde eden arkadaşların aldığı puan ile bizim aldığımız puanı göz önünde bulundurursanız, bunu siz de anlarsınız.

Yalnız yanlış anlaşılmak istemem. Çok iyiydik öyleydik böyleydik demiyorum asla. Videomuzu izledim tekrardan, pasif kalmışız. Şarkıyı kaçırmamışız ama pasif kalmışız. E napalım, elimde gitar önümde mikrofon.. Sahnede bir adım atayım dedim nakarat bölümüne geç kalıyordum az daha. Ama basscımız çok rahat hareket edebilirdi, ya da birinci back vokalimiz. Ama bunları da önceden prova etmek gerekirdi. Bizim yaşadğımız sıkıntılar arasında normal provalarımızı bile zar zor yaptığımızı düşünürsek, yine de iyiydik diyebiliriz.

Herşeye rağmen, güzel bir yarışmaydı. Eğlendik, belki eğlendirdik. Birsürü kişinin önüne çıkıp okulumuzu tanıttık, temsil ettik. Kulis güzeldi, hocalarımız bizi yalnız bırakmadılar. Gökhan’a da burdan kocaman teşekkür ediyorum yaptığı herşey için. Onun dışında dünyanın en tatlı müzik hocası Adalet Şentürk’e, dünyanın en imam ingilizce hocası Murat Vatandaş’a, bizi izlemeye gelen, bizimle birlikte o ruhu paylaşan seyirci arkadaşlarımıza, izlemeye gelemeyip de yine de mesajlarıyla olsun, telefonla arayarak olsun destek olan, bizi sevindiren tüm arkadaşlarımıza, dostlarımıza teşekkür ediyorum. Elimizden geleni yaptık, umarım bizi desteklediğinize pişman olmamışsınızdır. Sizleri seviyoruz, müziği seviyoruz, okulumuzu seviyoruz ( neco hariç ). Tekrar görüşmek üzere.

* Çekilen Tüm Fotoğrafları Tek Albümde, İnternet Sitemde En Geç Salı Günü Bulabilirsiniz. Okul grubumuzda da parça parça yüklenmiş durumda.

Hee yarışma demişken, çok çok çok az kaldı bakalım neler olacak sahnede. Kafamızda birçok şey kesinleşti aslında. Umarım hiçkimseyi hayal kırıklığına uğratmayız. Şarkının en sonundaki kısmı provalarda 5-6 kere söyledikten sonra bi daha söylediğimde detone oluyorum.. Sahnede heyecan yapıp detone falan olursam gömün beni oraya. Vallayi gömün. Atın beni denizlere..

Ne kadar sıkıcı bişey şu okul ya. Ben sınıfta kalırsam seneye de okula gelip gidicem. En kötüsü de bu zaten. Yoksa hiç sorun değil aslında, ben zaten bir sene bekleyeceğim üniversite için. Ama okula gel git, neconun yüzünü gör, sınıfta esir ol falan hiç bana göre değil artık. Bıktım çünkü.

Herneyse, şuan işim gücüm yok. Birazdan sigara içmeye falan giderim tuvalete. Öğle arasına da az kaldı. Para da almamışım yanıma aç kaldım bugün püü.. Püü dedim de aklıma geldi, acayip bi şekilde leyla ile mecnun izleyesim var ama yeni bölümü beklicez artık :/ İsmail abii!

“Şimmdiii uzaklardasınnn…” diyerek bitiriyorum yazıyı madem. Görüşmek üzere. Tuvalette basılmassam tabi.

Ne biçim günler geçiriyorum bir de bana sorun. Okadar yoğun, o kadar yorucu bi dönem ki şu dönem, oturup da kendime yarım saat ayıramıyorum. Üstüne üstlük bazı insanları da kaybediyorum. Ben önümü göremiyoken, kafasında saçmasapan birsürü şeyler kuran insanlar var etrafımda. Canım dediklerim de buna dahil olunca, insanın hiçbişeyi umursamayıp hayata devam etmesi için elinde bulundurduğu sebepler de yok olup gidiyor.

Okadar saçma bi haldeyim ki, daha yeni, sigarayı tersten yakmayı başardım. Allahtan tam yanmadan farkettim. Yoksa piç oluyodu sigara. Zaten son bir iki dalım kalmış, bayaa üzülürdüm bak. Saat 2 olmuş, ben az önce geldim eve. Tamam çalışıyoruz, bişeyler yapmaya çalışıyoruz da, kelimenin tam anlamıyla önümü göremiyorum be abi.

Onun dışında, bütün bunların üzerine yarışma heyecanı eklendi. Geçen sene üç kere çıkmıştım sahneye, hiçbirinde bu heyecan yoktu. Gerçi bunun adı heyecan mı, korku mu, belirsiz. Umarım güzel olur herşey. Şuan kafamdaki en büyük şey yarışma. Daha doğrusu müzik. Herşeyi siktir ettim, artık tek düşüncem müzik. Ne zaman duygusal olsam, ne zaman güvenmeye başlasam birine işler boka sarıyor. Artık bunu da müzik aracı olarak kullanıcam. Bu arada sikmişiz murattinin filtresini amk. Bu ne lan.

İş güç demişken, o olay da sallantıda. Herşeyin tamamen oturmasını bekliyorum hala. Beklediğim, hedeflediğim şeyler var. Daha büyük düşünmeye başladım ama zaman gerekli. Herşeyin hayırlısı olsun. Herşey gönlümüzce olsun diyerek bitiriym bari. Görüşmek üzere.

Ağaçların yaprak uçları beyazlar önce.
İçinde güneş doğarken, hava soğuktur.
Üşümezsin bi süre.
Bir dokunuş, bir sarılış, bir gülüş ısıtır içini.
Sonra güneş batar,
Sonra gece..
Sımsıkı giyinip çıksan da yalnızlığın içine,
Soğuktan gözlerin dolar,
Avuç içlerin sızlar,
Bir bir hüzünlü şarkılar fısıldanır kulaklarına.

Kardanaşk..
Zeytin gözler, eriyen kar tanelerinin habercisi,
Kiminin elleri titrek,
Kiminin burnu uzun..
Birbiriyle ters orantılı iki güneş,
Eriyen umutlar,
Bir yandan soğuyan gökyüzü,
Uçları sararmış ağaç yaprakları ve,
Kurduğun her kahvaltı hayali.

Bir anda yükselen yağmur tanelerinin sonu,
Kırmızı toprağın narin elleridir aslında.
Bir anda dolan sulu gözlerin sonu,
Konuşurken baktığın kaldırımlar.

Ağaçların yaprak uçları beyazlar önce…
İçinde güneş doğarken, hava soğuktur.
Birbiriyle ters orantılı iki güneş,
Kurduğun her hayal,
Biten her film gibi.

Hoşçakal.

Haftasonu olmasına rağmen sabahın köründe kalkmam gereken günlerden birini yaşıyorum yine. Uykusuz, daha kahvaltıya vakit bulamamış, internet çay sigara ile seyreden bi gün diyelim. Bi boşluk buldum, blog yaziym dedim. Ee arada yazmak lazım tabi.

Bu aralar cidden çok yoğunum. Neden mi? İlk başta okul. Tam gün okul çekiyorum haftaiçleri. E bu yeni bişey değil tamam da, bunun üzerine işi de eklediğimizde çok yorucu ve yoğun oluyor. Bazı günler okuldan sonra işe gidiyorum mesela. Normalde haftasonları çalışıyorum ama işler yoğun bu aralar. Firmamızın yeni kuruluyo olması sebebiyle böyle. Yavaş yavaş sistem oturacak, herkes rahat bi nefes alacak.

Bu yoğunluğun üzerine bir de müzik faaliyetlerini ekliyoruz tabi. Kaçarı da yok. Yarışmaya bir hafta kaldı. Haftaya bugün, muhtemelen bu saatlerde sahnede olucam. Heyecanı onu bunu bırakıyorum, kafam çok dolu. Umarım elimden gelenin en iyisini yapmayı başarabilirim.

Gönül işlerine hiç girmicem bu yazıda. Girersek çıkamayız çünküm. Çoh seviyom ben ya .p Herneyse, fizy.com un mood player ını çok kullanıyorum bu aralar. Dükkanda sakin modda açıyorum arkadan arkadan güzel bi çalışma ortamı oluyo. ” Kimseeeeleeer yaaanmasığnn anam yansın derdiğğmee.. ” diyerek bitiriyorum yazıyı. Görüşmek üzeree.

Zamanında bayaa araştırmıştım bu olayı ve bir dolu yabancı siteler arasında boğulup kalmıştım. Sonra da turkcell online işlemler sayfasına muhtaç kalmıştım. Aslında, sms paketi yapıp telefonu suite programlarıyla bilgisayara bağlayarak toplu ve hızlı sms göndermek en iyi çözümdür fakat, en olmadık zamanlarda sms atmak gerekiyor bazen. İşte öyle zamanlarda, internete girebiliyorsak eğer, bu servisi kullanıp ücretsiz ve hızlı bir şekilde sms gönderebiliyoruz.

Büyük firmalarla anlaşmalı reklam alıp yayınlayan bu sistem, gönderdiğiniz mesaja reklamını ekliyor sadece. Ve karşıda Yublu’dan gelmiş bir mesaj olarak görüyorsunuz. Üstelik, mesaj sınırlaması yok. Gün içinde istediğiniz kadar mesaj gönderebiliyorsunuz. Dediğim gibi, büyük firmalarla çalıştıkları için, büyük adımlar atabiliyorlar. İlerde bir kaç özellik daha ekleyeceklerine adım gibi de eminim.

Neyse, lafı uzatmaya gerek yok. Buradan siteye gidip sağ kısımdan mesajlarınızı göndermeye başlayabilirsiniz. Haydi görüşmek üzere.

Ölüyorum yahu. Günlerdir, daha doğrusu haftalardır bilgisayarın içine içine giriyorum. Sürekli yanımda bilgisayarla dolaşıyorum. İşe gidiyorum zaten etrafta anakartlar, monitörler .. Hadi yıllardır alışığım buna diyelim. Sonuçta başından yemek ve tuvalet ihtiyaçlarımın dışında kalkmadığım tek şey bilgisayarımdır. Ama bir de havalar böyle olunca, geç yatıp erken kalkınca hatta.. Bünyeye çok yüklenmiş oluyorum. Hepsini topladığımızda da eşittir halsizlik, baş ağrısı, mide bulantısı ( şaka şaka ) , tansiyon vs vs birsürü şey oluyor.

Bugün de bu yüzden okula gitmedim. işe de gidemiycem. Zaten saat 7 yi geçti. Gitsem de bi işe yaramaz. Okula gitmedim demişken, devamsızlıktan kaldım kesin.. Bir veya yarım gün hakkım kalmıştı, onu da bugün kullandım sanırım. Ne yapıcam ne edicem hiç bilmiyorum. Ulan bi kurtulamadım şu okuldan anasını satiym. Devamsızlık olmasa dersleri bi şekilde halledicem de.. Neyse artık, şans, kader..

Yarışmaya az kaldı bu arada. Son çalışmalarımızı yapıyoruz. Heyecanlandık falan.. Seyircileri ayarlıyoruz, servisleri ayarlıyoruz.. Herşey güzel olacak umarım. Neyse, benim hazırlamam gereken birkaç web site şablonu var. İşe gitmedim ama işim bitmiyor hiç. Tekrar görüşmek üzere.